Ostatnio poddałam się powszechnemu trendowi ćwiczeń z Chodakowską. Coś w tym musi być skoro cała rzesza wymachuje rękami i nogami w domu o różnych porach dnia. Nie wspominając o podskakiwaniu, co zapewne doprowadza sąsiadów do szału. A poziom frustracji sąsiada jest zapewne współmierny do wagi osoby ćwiczącej nad jego głową. Lub z boku. Do mnie jeszcze żaden krakowski sąsiad nie zgłosił się z zażaleniem. Głownie dlatego, że nie biegam w miejscu ani nie podskakuje. A nawet gdyby, to czymże jest skaczące 51 kg. Prawie jak piórko... Chociaż nie. Bardziej jak miękka kluska. Tak. Ale wierzę, że już niebawem, za parę miesięcy skalpelowania przeobrażę się w sprężystą żelkę z idealną sylwetką! Nie powiem... Ewa sporo wymaga. I pomimo jej zapewnień płynących z ekranu ("dasz radę!", " Twoje ciało może więcej niż podpowiada ci Twój umysł!") - nie zawsze daję rade, a moje ciało krzyczy, że już umiera równie dobitnie jak umysł. W związku z moją słabością (która jest tylko początkowa i niebawem się z nią uporam) kilka machnięć nogą czasem trzeba odpuścić. A i tak za każdym razem jestem bliska wyzionięcia ducha. Co więcej byłaby to śmierć w skórze nie Europejczyka, a rdzennego Indianina. Ale moje męki na pewno nie pójdą na marne. Nawet jeśli nie będę miała sylwetki idealnie sprężystej żelki, to przynajmniej zrobię coś dla ogólnej zdrowotności.
Zdążyłam w domu zrobić jakieś bazgranko... i wszystko byłoby dobrze i prawidłowo...
Gdybym wszystkiego na ostatnim etapie nie zepsuła. Trochę żal... jak patrze na tą twarz... Ogólnie nic dodać, nic ująć.
Na dzisiaj została mi jeszcze druga część "treningu", tj. szósteczka Weidera, a już niedługo minie czas mojej zdolności do jakiegokolwiek ruchu, zatem biorę się do roboty nim zegar wybije 23.00... i zgubię pantofla. Na schodach. Bo MI w przeciwieństwie do Kopciucha, żaden książę go nie przyniesie. Bo mój osobisty by mnie wyśmiał zwracając uwagę na małą estetykę kapcia i prędzej wyrzucił do kosza, a wszyscy ewentualni arystokraci zamieszkujący mój krakowski blok, mają ponad 70 lat. W tym wieku schylanie się po kapcie i bieganie na 4 piętro nie jest łatwe. A włosów im przecież przez okno nie spuszczę... bo to niewystarczająca długość... No i tak. Wszystko przeciwko mnie. Bo biednemu nawet kromka spada masłem do dołu i wiatr w oczy wieje! I to pewnie jeszcze z piaskiem! Choćby go miało z samej Sahary przywiać...
Co...co ja mam w głowie. -_- Co to za chora historia... Dość. Trzeba okiełznać wyobraźnię.
P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz