Chcem, ale nie mogem

Chyba dopadł mnie kryzys twórczy. Od godziny wałkuję czołem kartkę i obgryzam ołówek, ale mój mózg zupełnie nie chce współpracować. Wyobraźnia też całkiem odmówiła posłuszeństwa.  Beyonce nie pomaga, więc siłą rozpędu włączam już nawet utwory Lady Gagi licząc na to, że będzie to jakiś bodziec dla mojego umysłu... ale to chyba nie jest dobra droga, bo po kolejnych 30 min nadal nic się nie zmieniło. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak przeczekać ten stan kryzysowy z kubkiem zielonej herbaty w dłoni, oglądając głupi serial.

Świat nie lubi jednak próżni, dlatego pomogę Mu ją trochę zapełnić moim "materiałem archiwalnym"...

Swego czasu, zasadniczo na samym początku mojej "przygody" z rysowaniem, ołówek był u mnie zdecydowanie na pierwszym miejscu. (Razem z takimi zalatującymi lekkim patosem...kompozycjami :D) Nie jest to twórczość wysokich lotów, ale umówmy się - początki są trudne (jak mówi mój mądry kapsel z Tymbarka). Poza tym bardzo dobrze wspominam ten czas beztroski, kiedy byłam jeszcze w liceum... a może nawet...w gimnazjum? :O Chociaż z drugiej strony wszystkie placówki oświaty źle mi się kojarzą. Pod względem naukowym zdecydowanie przodują studia. Przynajmniej nie muszę regularnie spędzać połowy dnia na lekcjach, ani brać udziału w głupich akademiach, z których korzyści czerpią de facto nauczyciele zajmujący się ich przygotowaniem. -_- Czysty wyzysk uczniów i ich zdolności, bez żadnej gratyfikacji dla nich samych. Paskudztwo. Ale to tylko taka mała dygresja... na marginesie. :)
P.

Wszędzie dobrze

Powroty do domu, do Chrzanowa ostatnio bardzo dobrze na mnie działają. A przynajmniej na mój mózg. Bo okazuje się, że zaraz po przestąpieniu progu mojego pokoju wspomniany organ włącza się i chcąc nie chcąc zaczynam MYŚLEĆ. O wszystkim. Dosłownie. Ale są to całkiem składne, pozytywne myśli, z których nie dość, że coś wynika, to jeszcze są to myśli aktywne, motywujące do działania, a nawet pozostawiające ślad w otaczającej rzeczywistości. Np. w postaci kolejnego akapitu licencjatu, czy rysunku, czy umytych naczyń. W przeciwieństwie do myśli krakowskich - zagmatwanych, bez ładu i składu, ale za to występujących w ogromnej ilości, bez możliwości poukładania ich w jakąś całość, co skutecznie uniemożliwiae jakiekolwiek działanie. Podejrzewam, że to chaotyczne miasto tak na mnie działa. Natomiast Chrzanów, wręcz przeciwnie, przynosi spokój. W domu wszystko ma swoje miejsce, ustaloną kolejność i porządek, a to koi moje nerwy. Dwie opcje:
1. po remoncie całkiem nieświadomie ułożyłam meble w moim pokoju zgodnie z zasadami feng shui, albo przestałam sypiać na żyle wodnej
2. starzeje się. Czytałam bowiem na jednym z poważnych portali, jak wiedza bezużyteczna, że po 23 roku życia ludzie zaczynają odczuwać bezsens swojej dotychczasowej egzystencji, ponieważ studiowanie i imprezy już im się znudziły i zupełnie nie wiedzą co dalej ze sobą począć. Niby brakuje mi jeszcze roku do osiągnięcia wieku charakteryzującego się takim stanem ducha, ale być może u mnie objawy wystąpiły wcześniej.
Bo faktycznie, na pierwszym roku studiów była świetna zabawa, a teraz... phi! Wolę już zagrać w grę planszową, bo Kraków budzi we mnie raczej negatywne emocje. Toksyczny, zasmogowany, zakorkowany, pełen błądzących niczym zagubione owce turystów i zawodowych żebraków z obowiązkowym wyposażeniem w postaci jednego małego psa, instrumentu muzycznego, dziecka i kubeczka. Miasto kontrastów, niesprawiedliwości i smutku. Coś okropnego. Sytuacje ratuje podświetlony na kolorowo most, do którego ludzie przyczepiają kłódki. I smok. I jakieś tam pozytywne wspomnienia.

W domu mogę sobie siąść przy biurku i narysować byle co, bo okazuje się, że inspiracja siedzi nawet w ulotce Yves Rocher.

Lubie być w domu... to owocne. I dobre dla moich skołatanych nerwów. No i  zawsze ktoś ugotuje mi obiad.
P.

Którędy na Wawel?

Powoli wracam do zdrowia i powstaję jak feniks z popiołów. Z tą niewielką różnicą, że ja nie z popiołów, a ze sterty chusteczek i fioletowych opakowań po Ibupromie. Mam świadomość, że brzmi to mało szlachetnie, ale i w chorobie nie ma nic szlachetnego, zwłaszcza kiedy idąc po herbatę wchodzi się we framugę i na prawdę nie jest się w stanie odpowiedzieć nawet na proste pytanie, choćby którędy na Wawel? (Chociaż czasem nie trzeba do tego gorączki) Mimo znacznej poprawy, która nastąpiła dzisiaj cały mój plan tygodnia i tak legł w gruzach, z czym zasadniczo zdążyłam się już pogodzić. Dlatego zamiast zawracać sobie głowę istotnymi sprawami korzystam z bezgorączkowej trzeźwości umysłu w inny sposób. Mianowicie w przerwach w dostawach prądu (zapewne związanych z tymi okropnymi wichurami) dla rozrywki czytam sobie Baśnie braci Grimm i  nie przestaje mnie zadziwiać na ile sposobów można odciąć komuś jakąś część ciała. Już wiem czemu w dzieciństwie wydawały mi się takie... przepełnione grozą. Głównie dlatego, że twórczość tych panów z reguły JEST przepełniona grozą, nawet jak na moje standardy, ale jednocześnie ma w sobie coś fascynującego. Tak, zdecydowanie mi się podoba. Nawet pomimo tego, że moje wydanie ma zupełnie niezadowalające ilustracje, które w ogóle nie pobudzają mojej wyobraźni. (Sądzę z resztą, że nie tylko mojej) Może powinnam zacząć robić swoje? :D

Póki co całkiem z innej beczki, czyli ciąg dalszy przygody z akwarelami. Zastanawiałam się nad tłem, ale koniec końców go nie zrobiłam. Podejrzewam u siebie lenistwo. 

Standardowo A4, papier akwarelowy, akwarelki i niestandardowo pędzelki z ogonka kuny czerwonej. Chociaż zasadniczo nie wiem czy z ogonka, ale tak właśnie to sobie wyobrażam. :D W każdym razie bardzo przyjemnie się z nimi pracuje. 

Chciałabym całość jakoś podsumować, ale że całość niekoniecznie trzyma się kupy... to jednak odpuszczę.

P.

Muminki

Dzisiaj z samego rana, zanim jeszcze słonce raczyło ostatecznie wstać, ja byłam już na nogach (jeśli można tak nazwać otwarcie oczu) i odbierałam paczkę od losu z przykrą zawartością - gorączką i bólem gardła. Z tej okazji odpuściłam sobie dzisiejsze zajęcia, owinęłam się w szlafrok w kolorze beżowym (chociaż niektórzy twierdzą, że to kolor pasztetowy, z czym muszę się niestety zgodzić... w pewnym stopniu) i wpełzłam pod kołdrę. A że fejsbuk świeci pustkami mam wrażenie, że każdy poza mną robi w tym czasie coś produktywnego. Żeby zmniejszyć związane z tym poczucie winy napisałam chociaż esej na angielski i poprawiłam jeden, niepełny rozdział mojej pracy licencjackiej, obejmujący żałosne 4 strony. Zrobię też pożywny obiad na poziomie średnio ambitnym, bo zawierający sałatkę. Należy zaznaczyć, że w moim obecnym stanie walka z tarką, marchewką, jabłkiem i selerem nie będzie łatwa. Ale wierzę, że Jacek Bilczyński byłby ze mnie dumny! Poniekąd... (chyba że dowiedziałby się o majonezie...)

Leżąc w łożu wertuję moje Muminki i nadal podtrzymuję swój pogląd o wielkiej mądrości życiowej zawartej w tej niepozornej książce. Pazerny i chciwy Ryjek, pogardzający wszelkimi dobrami materialnymi Włóczykij, filozof Piżmowiec wiecznie czytający książkę "O niepotrzebności wszystkiego", Tatuś Muminka po przebytym kryzysie wieku średniego, powracający do rodziny porzuconej za młodu dla tzw. przygody, pusta i głupia Panna Migotka, absurdalna Mama Muminka, przebiegła Mała Mi - franca bez uczuć i całkiem bezbarwny główny bohater - Muminek. :D Coś pięknego! Wzorce prosto z życia! Nie wspominając o refleksjach na temat przemijania:
- Ona zupełnie umarła (wiewiórka) - powiedziała mała Mi rzeczowo.
- W każdym razie zobaczyła coś ładnego, zanim umarła - rzekła Muminek drżącym głosem.
- No, tak - odpowiedziała Mi. - Ale teraz już tego nie pamięta. Mam zamiar zrobić sobie śliczną mufeczkę z jej ogona.
- Nie zrobisz tego! - wybuchnął Muminek wzburzony. - Musi być pochowana z ogonem. Bo ona będzie pochowana, prawda, Too-tiki?
- Hm - odparła Too-tiki. - Nie wiadomo, czy kogoś, kto już nie żyje, może cieszyć własny ogon.
- Moja kochana - prosił Muminek. Nie mów, że ona nie żyje. To jest takie straszne.
- Skoro się nie żyje, to się nie żyje - odpowiedziała Too-tiki łagodnie. - Ta wiewiórka stanie się powoli ziemią. A jeszcze później wyrosną z niej drzewa, po których skakać będą nowe wiewiórki. Czy o takie smutne?

Także gdyby komuś było smutno ze względu na... istnienie śmierci, pocieszenia można poszukać u Tove Jansson. Dodam jeszcze parę mądrości życiowych Włóczypatyka, który wyrósł na mojego ulubieńca. :D

- A ja bym potrzebował nowych spodni - powiedział Włóczykij. - Tylko żeby nie wyglądały ZANADTO na nowe. Dobrze się czuję jedynie w takich, które mają mój kształt.
- Ależ naturalnie - powiedziała babcia, po czym weszła na drabinę i zdjęła z wieszaka parę spodni.
- Wyglądają na zbyt nowe - rzekł Włóczykij z niepokojem. - Nie ma starszych?
- To są chyba najstarsze spodnie, jakie mam - wyjaśniła starowinka. - Na pewno jutro zrobią się jeszcze starsze - dodała zachęcająco. (...)
- Wolałbym żeby spodnie wpierw się trochę zestarzały - powiedział. - Bo nie mają mojego kształtu.

Ha haaaa! Zanoszę się. Ten absurd... jest genialny.
Zakończę fragmentem z głębokim przesłaniem, jednym z moich ulubionych, który sprawia, ze chciałabym być jak Włóczypatyk. Rzucić namiot, nie przejmować się niczym i po prostu sobie żyć. :D Niestety, jestem raczej jak Ryjek. Totalnie jak on... -_- A przecież taka postawa tylko utrudnia życie!

- Jestem zmęczony - żalił się Ryjek. - Jestem wszystkim zmęczony. Teraz wasza kolej nieść namiot. I patelnię.
- To dobry namiot - rzekł Włóczykij. - Ale nie trzeba zbytnio przywiązywać się do przedmiotów, które się posiada. Rzuć go po prostu. I patelnię też. I tak nie ma co na niej smażyć.
P.