Powoli wracam do zdrowia i powstaję jak feniks z popiołów. Z tą niewielką różnicą, że ja nie z popiołów, a ze sterty chusteczek i fioletowych opakowań po Ibupromie. Mam świadomość, że brzmi to mało szlachetnie, ale i w chorobie nie ma nic szlachetnego, zwłaszcza kiedy idąc po herbatę wchodzi się we framugę i na prawdę nie jest się w stanie odpowiedzieć nawet na proste pytanie, choćby którędy na Wawel? (Chociaż czasem nie trzeba do tego gorączki) Mimo znacznej poprawy, która nastąpiła dzisiaj cały mój plan tygodnia i tak legł w gruzach, z czym zasadniczo zdążyłam się już pogodzić. Dlatego zamiast zawracać sobie głowę istotnymi sprawami korzystam z bezgorączkowej trzeźwości umysłu w inny sposób. Mianowicie w przerwach w dostawach prądu (zapewne związanych z tymi okropnymi wichurami) dla rozrywki czytam sobie Baśnie braci Grimm i nie przestaje mnie zadziwiać na ile sposobów można odciąć komuś jakąś część ciała. Już wiem czemu w dzieciństwie wydawały mi się takie... przepełnione grozą. Głównie dlatego, że twórczość tych panów z reguły JEST przepełniona grozą, nawet jak na moje standardy, ale jednocześnie ma w sobie coś fascynującego. Tak, zdecydowanie mi się podoba. Nawet pomimo tego, że moje wydanie ma zupełnie niezadowalające ilustracje, które w ogóle nie pobudzają mojej wyobraźni. (Sądzę z resztą, że nie tylko mojej) Może powinnam zacząć robić swoje? :D
Póki co całkiem z innej beczki, czyli ciąg dalszy przygody z akwarelami. Zastanawiałam się nad tłem, ale koniec końców go nie zrobiłam. Podejrzewam u siebie lenistwo.
Standardowo A4, papier akwarelowy, akwarelki i niestandardowo pędzelki z ogonka kuny czerwonej. Chociaż zasadniczo nie wiem czy z ogonka, ale tak właśnie to sobie wyobrażam. :D W każdym razie bardzo przyjemnie się z nimi pracuje.
Chciałabym całość jakoś podsumować, ale że całość niekoniecznie trzyma się kupy... to jednak odpuszczę.
P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz