Wszędzie dobrze

Powroty do domu, do Chrzanowa ostatnio bardzo dobrze na mnie działają. A przynajmniej na mój mózg. Bo okazuje się, że zaraz po przestąpieniu progu mojego pokoju wspomniany organ włącza się i chcąc nie chcąc zaczynam MYŚLEĆ. O wszystkim. Dosłownie. Ale są to całkiem składne, pozytywne myśli, z których nie dość, że coś wynika, to jeszcze są to myśli aktywne, motywujące do działania, a nawet pozostawiające ślad w otaczającej rzeczywistości. Np. w postaci kolejnego akapitu licencjatu, czy rysunku, czy umytych naczyń. W przeciwieństwie do myśli krakowskich - zagmatwanych, bez ładu i składu, ale za to występujących w ogromnej ilości, bez możliwości poukładania ich w jakąś całość, co skutecznie uniemożliwiae jakiekolwiek działanie. Podejrzewam, że to chaotyczne miasto tak na mnie działa. Natomiast Chrzanów, wręcz przeciwnie, przynosi spokój. W domu wszystko ma swoje miejsce, ustaloną kolejność i porządek, a to koi moje nerwy. Dwie opcje:
1. po remoncie całkiem nieświadomie ułożyłam meble w moim pokoju zgodnie z zasadami feng shui, albo przestałam sypiać na żyle wodnej
2. starzeje się. Czytałam bowiem na jednym z poważnych portali, jak wiedza bezużyteczna, że po 23 roku życia ludzie zaczynają odczuwać bezsens swojej dotychczasowej egzystencji, ponieważ studiowanie i imprezy już im się znudziły i zupełnie nie wiedzą co dalej ze sobą począć. Niby brakuje mi jeszcze roku do osiągnięcia wieku charakteryzującego się takim stanem ducha, ale być może u mnie objawy wystąpiły wcześniej.
Bo faktycznie, na pierwszym roku studiów była świetna zabawa, a teraz... phi! Wolę już zagrać w grę planszową, bo Kraków budzi we mnie raczej negatywne emocje. Toksyczny, zasmogowany, zakorkowany, pełen błądzących niczym zagubione owce turystów i zawodowych żebraków z obowiązkowym wyposażeniem w postaci jednego małego psa, instrumentu muzycznego, dziecka i kubeczka. Miasto kontrastów, niesprawiedliwości i smutku. Coś okropnego. Sytuacje ratuje podświetlony na kolorowo most, do którego ludzie przyczepiają kłódki. I smok. I jakieś tam pozytywne wspomnienia.

W domu mogę sobie siąść przy biurku i narysować byle co, bo okazuje się, że inspiracja siedzi nawet w ulotce Yves Rocher.

Lubie być w domu... to owocne. I dobre dla moich skołatanych nerwów. No i  zawsze ktoś ugotuje mi obiad.
P.