Im dalej w las...

Mam ogromna ochotę poświęcić dzisiejszy wpis mojemu niecodziennemu (zważywszy na mój wiek :D) prezentowi urodzinowemu... tzn. Muminkowej księdze, w sumie zawierającej pięć muminkowych historii. Ale nie mogę. :< Z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, jeszcze nie zdążyłam przeczytać jej w całości, po drugie nie obfotografowałam jej z przody, z tyłu, z boku, ani w środku. A to przecież niezbędne, żeby odpowiednio wyłożyć moją teorię o ukrytych życiowych mądrościach zawartych w Muminkach. <3 Bo  jestem przekonana, że takowe istnieją. Uwielbiam Muminki. A ci Hatifnatowie...
No dobra, wystarczy... Do tematu wrócę niebawem. A dzisiaj "cofnę się wstecz" (tak jakby można było cofać się w innym kierunku...) i zamiast przygotowywać się do jutrzejszego testu z angielskiego zaprezentuję światu (bardzo małemu...w tym wypadku) kolejne usprawiedliwienie i wytłumaczenie. Bo przecież rysowanie jest dobre... i nie ma żadnego związku z obijaniem się i uciekaniem od obowiązków.

Zatem zacznijmy od szkicu. Lubię taki mały, pocztówkowy format... Nie wymaga to dużo pracy i jest w sam raz na szybką, mało zobowiązującą bazgraninkę. Poza tym małe jest przecież piękne...
tylko szkoda, że takie małe.

Do wykonania całości użyłam kredek akwarelowych, które są przewspaniałe jeśli chodzi o takie małe powierzchnie, drobne elementy i szczegóły. Co więcej, w razie czego pozwalają na wprowadzenie ewentualnych poprawek, więc dla mnie były idealne na początek. A po przebrnięciu przez początek zostały ze mną. Głównie dlatego, że nie miały przecież gdzie pójść. A poza tym lubimy się.

Wreszcie finish! (I nie chodzi tutaj bynajmniej o tabletki do zmywarek.) Na zdjęciu po lewej wodą zostały potraktowane tylko kwiaty, a po prawej już całość. Jedyny problem z kredkami jest taki, że łatwo o niepożądane plamy i zacieki, jeśli używane są na większych powierzchniach. Chociaż... istnieje możliwość, że ja po prostu nie do końca ogarniam je technicznie...

Ponieważ dzisiejszy dzień nie został zmarnowany i udało mi się zrobić wiele pożytecznych rzeczy... teraz jest czas, żeby za to postępowanie się nagrodzić. Dlatego mogę z czystym sumieniem oddać się wieczornemu lenistwu, obejrzeć odcinek jakiegoś głupiego serialu, wpełznąć pod kołdrę... No i przecież Muminki czekają!

P.

Wypadałoby przejśc do rzeczy

Po dłuuugim czasie zaniedbań, lenistwa i pomniejszych bazgrołów, w Święta wzięłam się w garść i narysowałam więcej, niż kilka niekoniecznie tworzących konkretną całość kresek. Uświadamiając sobie przy tym, że stoczyłam się strasznie, a nieużywana do celów "artystycznych" ręka świetnie nadawałaby się do roli w "Rodzinie Adamsów", ale nic poza tym. Taki to regres odkryłam w swoim życiu i musiałam się jakoś z tym uporać. A że nie znam na to lepszego sposobu niż ćwiczenia, wzięłam się do roboty. Ołówki i piórka w dłoń!

Etap... w zasadzie drugi, wstępny szkic przybiera konkretne kształty. Swoją drogą, piórka do tuszu doprowadzają mnie do pasji. Jakie by nie były - nie chcą współpracować, a najlepszym z nich okazało się to, które oczywiście zdążyłam już zepsuć.

Następnie zajęłam się moją ulubioną częścią, czyli kolorami! Dodam, że pierwszy raz używałam akwareli jako takich. Dotąd kurczowo trzymałam się kredek akwarelowych. Nie wiedziałam co mnie omija... :O Pokochałam je całym sercem!

I efekt końcowy. Cała koncepcja niestety nie ulęgła się w mojej głowie, to fragment... obrazka (chociaż nie wiem czy to odpowiednie słowo, być może wykazuję się teraz sporą ignorancją), na którym się wzorowałam, a który został znaleziony gdzieś w odmętach Internetu.
Format A4, papier akwarelowy, czarny tusz, AKWARELE ;>. Mam świadomość paskudnej jakości zdjęć, ale mój telefon w niektórych warunkach po prostu nie daje rady. :D

Tak sobie myślę, że w sumie pasuje na moją ścianę...

P.

Notka nawigacyjna - nowa motywacja

Wraz z nadejściem nowego roku w moim mózgu pojawiła się myśl, że może dobrze byłoby poszukać nowej motywacji. Chociaż nie jestem pewna czy można w ogóle mówić o NOWEJ motywacji, skoro STARA niekoniecznie istniała. Nazwijmy to zatem dalszymi poszukiwaniami szeroko rozumianych "chęci". Niezbędnych do wielu rzeczy. Od wyjścia z łóżka o 8.30 począwszy, na artystycznych (niewykluczone, że pseudoartystycznych) wykwitach mojego zrujnowanego przez świat umysłu skończywszy.
Poprzez pisanie pracy licencjackiej. Nie zapominajmy o pracy, której nienapisane jeszcze słowa prześladują mnie każdego dnia. Nie wiedzieć czemu, odbijają się ode mnie jak przysłowiowy groch od ściany, a z postępów w tej dziedzinie mogę wymienić jedynie założenie folderu o nazwie "licencjat". Mam świadomość, że to niewiele jak na jeden semestr roku akademickiego.
Trzeba w końcu coś z sobą zrobić, ruszyć do przodu, użyć Word'a, wzbogacić Teczuszkę o nowe rysunki... A do tego potrzebuje motywacji właśnie. Poszukam jej zatem tutaj.
Czas wszystko zmienić. :)

P.