Mam ogromna ochotę poświęcić dzisiejszy wpis mojemu niecodziennemu (zważywszy na mój wiek :D) prezentowi urodzinowemu... tzn. Muminkowej księdze, w sumie zawierającej pięć muminkowych historii. Ale nie mogę. :< Z dwóch zasadniczych powodów. Po pierwsze, jeszcze nie zdążyłam przeczytać jej w całości, po drugie nie obfotografowałam jej z przody, z tyłu, z boku, ani w środku. A to przecież niezbędne, żeby odpowiednio wyłożyć moją teorię o ukrytych życiowych mądrościach zawartych w Muminkach. <3 Bo jestem przekonana, że takowe istnieją. Uwielbiam Muminki. A ci Hatifnatowie...
No dobra, wystarczy... Do tematu wrócę niebawem. A dzisiaj "cofnę się wstecz" (tak jakby można było cofać się w innym kierunku...) i zamiast przygotowywać się do jutrzejszego testu z angielskiego zaprezentuję światu (bardzo małemu...w tym wypadku) kolejne usprawiedliwienie i wytłumaczenie. Bo przecież rysowanie jest dobre... i nie ma żadnego związku z obijaniem się i uciekaniem od obowiązków.
Zatem zacznijmy od szkicu. Lubię taki mały, pocztówkowy format... Nie wymaga to dużo pracy i jest w sam raz na szybką, mało zobowiązującą bazgraninkę. Poza tym małe jest przecież piękne...
tylko szkoda, że takie małe.
Do wykonania całości użyłam kredek akwarelowych, które są przewspaniałe jeśli chodzi o takie małe powierzchnie, drobne elementy i szczegóły. Co więcej, w razie czego pozwalają na wprowadzenie ewentualnych poprawek, więc dla mnie były idealne na początek. A po przebrnięciu przez początek zostały ze mną. Głównie dlatego, że nie miały przecież gdzie pójść. A poza tym lubimy się.
Wreszcie finish! (I nie chodzi tutaj bynajmniej o tabletki do zmywarek.) Na zdjęciu po lewej wodą zostały potraktowane tylko kwiaty, a po prawej już całość. Jedyny problem z kredkami jest taki, że łatwo o niepożądane plamy i zacieki, jeśli używane są na większych powierzchniach. Chociaż... istnieje możliwość, że ja po prostu nie do końca ogarniam je technicznie...
Ponieważ dzisiejszy dzień nie został zmarnowany i udało mi się zrobić wiele pożytecznych rzeczy... teraz jest czas, żeby za to postępowanie się nagrodzić. Dlatego mogę z czystym sumieniem oddać się wieczornemu lenistwu, obejrzeć odcinek jakiegoś głupiego serialu, wpełznąć pod kołdrę... No i przecież Muminki czekają!
P.







Brak komentarzy:
Prześlij komentarz