Całkiem znikąd

Dziś nastał dzień, całkiem nietypowy, bo to dzień z niespodziewanym, małym co prawda, ale mimo wszystko pocieszającym akcentem. Nie żeby to był dzień tak całkiem bez dobijającego akcentu, bo i taki się znalazł kiedy zorientowałam się, że jeden rozdział mojego licencjatu jest zupełnie i całkowicie DO NICZEGO! Głupie fundusze unijne i jeszcze głupsze Programy Operacyjne, coraz to inne! Dwa dni pisania i męczenia się właśnie poszły się... paść. Na zielone pastwiska, mleczykami usłane. Zrodziło się z tego pewne postanowienie... Kiedy już napiszę tę pracę, a potem ją obronię... Rozpalę ognisko, średniej wielkości... a potem wrzucę do niego całą tą prace żeby spłonęła, powędrowała do samego Piekła i żeby Szatan mógł czytać ją na głos potępionym w ramach jeszcze większej udręki. HAAAA!
Ale wracając do tematu, całkiem przypadkiem obejrzałam dzisiaj odcinek "20m2 Łukasza", choć nie robię tego często. Gościem był mężczyzna, którego zupełnie nie znam (wcale mnie to nie dziwi, biorąc pod uwagę jego profesję), ale chcę żeby on mówił do mnie CODZIENNIE. :O

http://www.youtube.com/watch?v=xNDmfW8hXOk

Zamieszczam link i polecam z całego serca, bo facet mówi piękne rzeczy. Do tego poprawną polszczyzną. :D
I co się okazało! Otóż trzeba iść w życiu za głosem serca i robić to co się lubi robić. (Odkrycie! Chociaż Laska mówił o tym już 14 lat temu. I nie chodzi tutaj o jaranie blantów.) Idź na AGH, zostań jakimś inżynierem, informatykiem, kimkolwiek, mówili... to jest przyszłość, mówili... będzie fajnie, mówili... I racji nie mieli. O czym z resztą wiedziałam od zawsze, ale teraz mam oficjalne potwierdzenie pana o odrobinę dziwnej twarzy. Najważniejsze żeby pozostać w zgodzie z sobą samym, reszta się jakoś ułoży. I może nie skończę na kasie w Biedrze, co wróżą większości humanistów. :)

 

Rysunek na dziś trochę stary, sprzed dobrych paru lat, ale mam do niego pewien sentyment. Inspirowany Wiedźminkiem <3 (nie jestem pewna czy to określenie, to nie profanacja...), którego tak bardzo, bardzo uwielbiam! :3
Format A4, papier akwarelowy, czarny tusz i kredki akwarelowe.

Jak miło napisać coś innego, niż mądre słowa... O ile łatwiej to przychodzi!
P.

Zmiany, zmiany...

Nie cierpię tytułu swojego bloga. Głównie za jego cholerną trafność, której niby zawsze byłam świadoma, bo przecież to prawie jak moje życiowe motto na każdą okazję... Już za młodu nawet taki Sidney Polak - owca z głośnika przestrzegał mnie, że "...wszystko się zmienia, coś jest, a później tego nie ma..." w związku z czym "...niebezpiecznie jest wierzyć w to, że coś trwa wiecznie". I co? Chwila nieuwagi, świergolący umysł i już się zapomina jak to jest na prawdę. Ale nie na długo, bo Świat pamięta i z pewnością przypomni przy najbliższej okazji. Mi przypomniał ostatnio, być może nawet na życzenie. W końcu sama się tego domagałam - zmian. Ale jak to często bywa z życzeniami, chyba zapomniałam sprecyzować, bo dostałam zupełnie coś innego niż oczekiwałam. (Co też mi przyszło do głowy, przecież ja nie lubię zmian! Nawet wazonu na biurku nie przestawię, o samym meblu nie wspominając.)
Nikt jednak nie mówił, że będzie łatwo, dlatego pomimo tego całego armagedonu staram się zebrać do kupy, spiąć zad i jakoś iść do przodu, nie marnując przy tym czasu tak zupełnie. Jedynie w dopuszczalnych normach. Wynikiem jest jako tako zdana sesja, kilka stron licencjatu, trochę starań o większą ilość potrzebnych do pisania informacji, kilka kartek żali w pamiętniczku i bazgranina mająca za zadanie zajęcie mózgu czymś innym, niż bardzo niewłaściwym w tej sytuacji myśleniem. I tak:

Takiej to dzieweczki pokazuję kolejne fazy... Standardzik, tusz, piórko, akwarele, papier akwarelowy,  format A4. Tym razem jakiś obrazek z Internetów, który po prostu mi się spodobał i prześladował mnie od jakiegoś czasu. :)

Na zakończenie jeszcze z tłem. Zapewne wciąż mokrym.

Zieleń uspokaja. Podobno. Nigdy nie lubiłam zielonego.
P.