I raz! I dwa!

Ostatnio poddałam się powszechnemu trendowi ćwiczeń z Chodakowską. Coś w tym musi być skoro cała rzesza wymachuje rękami i nogami w domu o różnych porach dnia. Nie wspominając o podskakiwaniu, co zapewne doprowadza sąsiadów do szału. A poziom frustracji sąsiada jest zapewne współmierny do wagi osoby ćwiczącej nad jego głową. Lub z boku. Do mnie jeszcze żaden krakowski sąsiad nie zgłosił się z zażaleniem. Głownie dlatego, że nie biegam w miejscu ani nie podskakuje. A nawet gdyby, to czymże jest skaczące 51 kg. Prawie jak piórko... Chociaż nie. Bardziej jak miękka kluska. Tak. Ale wierzę, że już niebawem, za parę miesięcy skalpelowania przeobrażę się w sprężystą żelkę z idealną sylwetką! Nie powiem... Ewa sporo wymaga. I pomimo jej zapewnień płynących z ekranu ("dasz radę!", " Twoje ciało może więcej niż podpowiada ci Twój umysł!") - nie zawsze daję rade, a moje ciało krzyczy, że już umiera równie dobitnie jak umysł. W związku z moją słabością (która jest tylko początkowa i niebawem się z nią uporam) kilka machnięć nogą czasem trzeba odpuścić. A i tak za każdym razem jestem bliska wyzionięcia ducha. Co więcej byłaby to śmierć w skórze nie Europejczyka, a rdzennego Indianina. Ale moje męki na pewno nie pójdą na marne. Nawet jeśli nie będę miała sylwetki idealnie sprężystej żelki, to przynajmniej zrobię coś dla ogólnej zdrowotności.

Zdążyłam w domu zrobić jakieś bazgranko... i wszystko byłoby dobrze i prawidłowo...

Gdybym wszystkiego na ostatnim etapie nie zepsuła. Trochę żal... jak patrze na tą twarz... Ogólnie nic dodać, nic ująć.

Na  dzisiaj została mi jeszcze druga część "treningu", tj. szósteczka Weidera, a już niedługo minie czas mojej zdolności do jakiegokolwiek ruchu, zatem biorę się do roboty nim zegar wybije 23.00... i zgubię pantofla. Na schodach. Bo MI w przeciwieństwie do Kopciucha, żaden książę go nie przyniesie. Bo mój osobisty by mnie wyśmiał zwracając uwagę na małą estetykę kapcia i prędzej wyrzucił do kosza, a wszyscy ewentualni arystokraci zamieszkujący mój krakowski blok, mają ponad 70 lat. W tym wieku schylanie się po kapcie i bieganie na 4 piętro nie jest łatwe. A włosów im przecież przez okno nie spuszczę... bo to niewystarczająca długość... No i tak. Wszystko przeciwko mnie. Bo biednemu nawet kromka spada masłem do dołu i wiatr w oczy wieje! I to pewnie jeszcze z piaskiem! Choćby go miało z samej Sahary przywiać...

Co...co ja mam w głowie. -_- Co to za chora historia... Dość. Trzeba okiełznać wyobraźnię.
P.

O co chodzi tym razem?

Tak trudno w tych czasach o trochę spokoju. Tym bardziej przy mojej tendencji do emocjonalnego angażowania się w rzeczy, które zasadniczo nawet mnie nie dotyczą. Dziś na miejscu pierwszym kłótnie o poglądy polityczne. Z góry skazane na porażkę, bo przecież każdy swoje poglądy ma i mieć może, a moje oburzenie i racje wykrzyczane dużymi literami w okienku chatowym i tak nie zmienią komuś mózgu. I to jest chyba najsmutniejsze, a zarazem najbardziej denerwujące - bezsilność. Tak ogólnie. W każdej dziedzinie życia. To jest absolutnie numer jeden na liście rzeczy, które mogą doprowadzić człowieka do szału. W efekcie moje starania przeforsowania swojej opinii przyniosły mi tylko kilkugodzinny ból głowy, czerwony kolor twarzy i teraz już zdecydowaną niechęć do mało stylowych muszek "tfu!" Korwina, a przy okazji doprowadziły do wojny między znajomymi. Mam zatem refleksje: polityka działa na człowieka destrukcyjnie w każdej ilości, nie warto zatem nawet zaczynać tego tematu, o zaangażowaniu nie wspominając. Żeby się w tym babrać zdecydowanie trzeba mieć coś z dynią i być nie do końca normalnym. Chociaż "normalność" też jest kwestią sporną i może być pojmowana wielorako... Normalność jest bardzo subiektywna. Zdecydowanie. (To całkiem tak, jak piękno... a to znaczy, że normalność jest jak piękno...przerzucamy na drugą stronę równania i wychodzi, że... piękno jest normalnością! Chociaż nie...wcale tak nie wychodzi...)

W ramach wyciszenia i uspokojenia sielankowy rysuneczek... prosto spod jawora. I spośród owieczek...i pastereczek... (-_-)'

No i tak się właśnie papier całkiem pofałdował...
Za dużo już myślenia, czas włączyć Top Chefa i przełączyć mózg w tryb stagnacji.
P.

Niedopuszczalne zaniedbania

Taka absencja wręcz skandalem trąci. Ale wszystkiemu winna jest aktywność w dziedzinie naukowej, związanej z licencjatem. Zdobywanie informacji to chyba najgorsza część wszystkiego. Przeszukiwanie bibliotek, telefony do urzędników, maile... A w koło mur urzędniczej lub bibliotekarskiej obojętności. Aczkolwiek mam jedno miłe doświadczenie z ostatniego tygodnia związane z wizytą w krzeszowickim Urzędzie Miasta. Wcześniejsza ignorancja i niekompetencja tamtejszych pracowników została w miarę zrekompensowana. Można powiedzieć, że miły urzędnik i torba pełna urzędowych gadżetów, w tym jednej ciekawej, pachnącej nowością książki załatwia sprawę.
Będąc w domu wykrzesałam z siebie co nieco i dla odmiany spróbowałam użyć samych akwarelek w tradycyjny sposób. Nie ma tuszu, nie ma konturu... Pocztówkowy format. Było fajnie, chociaż dziwnie. A skończyło się tak:

Nie ma się co oszukiwać, szału może i nie ma... ale od czegoś trzeba zacząć. Jednak mam wrażenie, że wybitną kolorystką to ja nie jestem. :) Co nie zmienia faktu, że nawet taka mało zobowiązująca i mało ambitna aktywność plastyczna, kojąco działa na moje nerwy i pozwala uporządkować cały bałagan w głowie.

W ramach bonusu dorzucę jeszcze Songa. (Mam wątpliwości czy tak się to odmienia) Rysowany jakiś czas temu, w ramach prezentu. Przy okazji wykazałam się ignorancją rozmiarów morderczej góry lodowej z Titanica. Sądzę, że kto w temacie, ten z pewnością wie o co chodzi. :)

Kolory są raczej średnie, ponieważ używałam kredek akwarelowych, którymi byłam wówczas całkiem zafascynowana. Dzisiaj postawiłabym pewnie na akwarele.

Robi się głodno, czas zatem na wykwintny studencki obiad. W pierwszej kolejności pomacam mięsko, sprawdzę czy już się rozmroziło... :D
P.