O co chodzi tym razem?

Tak trudno w tych czasach o trochę spokoju. Tym bardziej przy mojej tendencji do emocjonalnego angażowania się w rzeczy, które zasadniczo nawet mnie nie dotyczą. Dziś na miejscu pierwszym kłótnie o poglądy polityczne. Z góry skazane na porażkę, bo przecież każdy swoje poglądy ma i mieć może, a moje oburzenie i racje wykrzyczane dużymi literami w okienku chatowym i tak nie zmienią komuś mózgu. I to jest chyba najsmutniejsze, a zarazem najbardziej denerwujące - bezsilność. Tak ogólnie. W każdej dziedzinie życia. To jest absolutnie numer jeden na liście rzeczy, które mogą doprowadzić człowieka do szału. W efekcie moje starania przeforsowania swojej opinii przyniosły mi tylko kilkugodzinny ból głowy, czerwony kolor twarzy i teraz już zdecydowaną niechęć do mało stylowych muszek "tfu!" Korwina, a przy okazji doprowadziły do wojny między znajomymi. Mam zatem refleksje: polityka działa na człowieka destrukcyjnie w każdej ilości, nie warto zatem nawet zaczynać tego tematu, o zaangażowaniu nie wspominając. Żeby się w tym babrać zdecydowanie trzeba mieć coś z dynią i być nie do końca normalnym. Chociaż "normalność" też jest kwestią sporną i może być pojmowana wielorako... Normalność jest bardzo subiektywna. Zdecydowanie. (To całkiem tak, jak piękno... a to znaczy, że normalność jest jak piękno...przerzucamy na drugą stronę równania i wychodzi, że... piękno jest normalnością! Chociaż nie...wcale tak nie wychodzi...)

W ramach wyciszenia i uspokojenia sielankowy rysuneczek... prosto spod jawora. I spośród owieczek...i pastereczek... (-_-)'

No i tak się właśnie papier całkiem pofałdował...
Za dużo już myślenia, czas włączyć Top Chefa i przełączyć mózg w tryb stagnacji.
P.