Nie cierpię tytułu swojego bloga. Głównie za jego cholerną trafność, której niby zawsze byłam świadoma, bo przecież to prawie jak moje życiowe motto na każdą okazję... Już za młodu nawet taki Sidney Polak - owca z głośnika przestrzegał mnie, że "...wszystko się zmienia, coś jest, a później tego nie ma..." w związku z czym "...niebezpiecznie jest wierzyć w to, że coś trwa wiecznie". I co? Chwila nieuwagi, świergolący umysł i już się zapomina jak to jest na prawdę. Ale nie na długo, bo Świat pamięta i z pewnością przypomni przy najbliższej okazji. Mi przypomniał ostatnio, być może nawet na życzenie. W końcu sama się tego domagałam - zmian. Ale jak to często bywa z życzeniami, chyba zapomniałam sprecyzować, bo dostałam zupełnie coś innego niż oczekiwałam. (Co też mi przyszło do głowy, przecież ja nie lubię zmian! Nawet wazonu na biurku nie przestawię, o samym meblu nie wspominając.)
Nikt jednak nie mówił, że będzie łatwo, dlatego pomimo tego całego armagedonu staram się zebrać do kupy, spiąć zad i jakoś iść do przodu, nie marnując przy tym czasu tak zupełnie. Jedynie w dopuszczalnych normach. Wynikiem jest jako tako zdana sesja, kilka stron licencjatu, trochę starań o większą ilość potrzebnych do pisania informacji, kilka kartek żali w pamiętniczku i bazgranina mająca za zadanie zajęcie mózgu czymś innym, niż bardzo niewłaściwym w tej sytuacji myśleniem. I tak:
Takiej to dzieweczki pokazuję kolejne fazy... Standardzik, tusz, piórko, akwarele, papier akwarelowy, format A4. Tym razem jakiś obrazek z Internetów, który po prostu mi się spodobał i prześladował mnie od jakiegoś czasu. :)
Na zakończenie jeszcze z tłem. Zapewne wciąż mokrym.
Zieleń uspokaja. Podobno. Nigdy nie lubiłam zielonego.
P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz