Wypadałoby przejśc do rzeczy

Po dłuuugim czasie zaniedbań, lenistwa i pomniejszych bazgrołów, w Święta wzięłam się w garść i narysowałam więcej, niż kilka niekoniecznie tworzących konkretną całość kresek. Uświadamiając sobie przy tym, że stoczyłam się strasznie, a nieużywana do celów "artystycznych" ręka świetnie nadawałaby się do roli w "Rodzinie Adamsów", ale nic poza tym. Taki to regres odkryłam w swoim życiu i musiałam się jakoś z tym uporać. A że nie znam na to lepszego sposobu niż ćwiczenia, wzięłam się do roboty. Ołówki i piórka w dłoń!

Etap... w zasadzie drugi, wstępny szkic przybiera konkretne kształty. Swoją drogą, piórka do tuszu doprowadzają mnie do pasji. Jakie by nie były - nie chcą współpracować, a najlepszym z nich okazało się to, które oczywiście zdążyłam już zepsuć.

Następnie zajęłam się moją ulubioną częścią, czyli kolorami! Dodam, że pierwszy raz używałam akwareli jako takich. Dotąd kurczowo trzymałam się kredek akwarelowych. Nie wiedziałam co mnie omija... :O Pokochałam je całym sercem!

I efekt końcowy. Cała koncepcja niestety nie ulęgła się w mojej głowie, to fragment... obrazka (chociaż nie wiem czy to odpowiednie słowo, być może wykazuję się teraz sporą ignorancją), na którym się wzorowałam, a który został znaleziony gdzieś w odmętach Internetu.
Format A4, papier akwarelowy, czarny tusz, AKWARELE ;>. Mam świadomość paskudnej jakości zdjęć, ale mój telefon w niektórych warunkach po prostu nie daje rady. :D

Tak sobie myślę, że w sumie pasuje na moją ścianę...

P.