Chcem, ale nie mogem

Chyba dopadł mnie kryzys twórczy. Od godziny wałkuję czołem kartkę i obgryzam ołówek, ale mój mózg zupełnie nie chce współpracować. Wyobraźnia też całkiem odmówiła posłuszeństwa.  Beyonce nie pomaga, więc siłą rozpędu włączam już nawet utwory Lady Gagi licząc na to, że będzie to jakiś bodziec dla mojego umysłu... ale to chyba nie jest dobra droga, bo po kolejnych 30 min nadal nic się nie zmieniło. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak przeczekać ten stan kryzysowy z kubkiem zielonej herbaty w dłoni, oglądając głupi serial.

Świat nie lubi jednak próżni, dlatego pomogę Mu ją trochę zapełnić moim "materiałem archiwalnym"...

Swego czasu, zasadniczo na samym początku mojej "przygody" z rysowaniem, ołówek był u mnie zdecydowanie na pierwszym miejscu. (Razem z takimi zalatującymi lekkim patosem...kompozycjami :D) Nie jest to twórczość wysokich lotów, ale umówmy się - początki są trudne (jak mówi mój mądry kapsel z Tymbarka). Poza tym bardzo dobrze wspominam ten czas beztroski, kiedy byłam jeszcze w liceum... a może nawet...w gimnazjum? :O Chociaż z drugiej strony wszystkie placówki oświaty źle mi się kojarzą. Pod względem naukowym zdecydowanie przodują studia. Przynajmniej nie muszę regularnie spędzać połowy dnia na lekcjach, ani brać udziału w głupich akademiach, z których korzyści czerpią de facto nauczyciele zajmujący się ich przygotowaniem. -_- Czysty wyzysk uczniów i ich zdolności, bez żadnej gratyfikacji dla nich samych. Paskudztwo. Ale to tylko taka mała dygresja... na marginesie. :)
P.